COLUMNS
Sponsoring in de wielersport: van colletje naar monsterklim!
De ongekende populariteit van de Wielersport in het algemeen en de Tour de France in het bijzonder, wordt meer en meer vertaald in klinkende munt. Het prijzengeld van 'La grande boucle' ligt dit jaar op 3,6 miljoen Euro, waarbij de uiteindelijke gele grootmeester met meer dan 400 duizend Euro naar huis fietst. Renners als de gebroeders Schleck, Contador, Gilbert, Gesink, Sanchez en Vandenbroeck hebben definitief de scepter overgenomen van de 'generatie Armstrong' en het 'D-woord' lijkt vooralsnog (los van de 'boeh's' richting Contador) van een zomervakantie te genieten. Daar waar enerzijds de wielersport geroemd wordt vanwege haar bereikbaarheid & heroïek en de renners om hun aanraakbaarheid & sympathie, kan deze sporttak anno 2011 desondanks zonder enige twijfel in de categorie 'big business' worden geschaard. Toch staat de wielersport internationaal nog te boek als relatief goedkoop. De organisatie die o.a. de rechten van de Tour de France beheert, ASO, knokt daarnaast met de ploegen om de verdeling van de muntjes. Deze organisatie kent ongeveer 100 miljoen aan inkomsten, verdeeld in TV-gelden (40 miljoen), sponsoring (35 miljoen) en overige (25 miljoen, o.a. premies vanuit steden die een koers willen 'hosten'), maar vergeet regelmatig de ware hoofdrolspelers financieel te waarderen. Voor gemiddeld 10 miljoen euro per seizoen heb je als sponsor vervolgens een eigen ploeg, die samen met de rest van het peloton alleen al tijdens de Tour de France 40% van alle Franse TV-zendtijd geniet (in totaal 3800 uur televisie via 90 TV-stations in bijna 200 landen)! De hoofdsponsors van de Tour (Skoda, Vittel, Crédit Lyonnais en PMU) betalen 'slechts' 3 miljoen euro, daar waar subsponsors al voor één miljoen participeren. Diverse steden die een aankomst of vertrek mogen 'hosten' duiken eveneens substantieel de buidel in; zo betaalde Rotterdam de ASO vorig jaar 2,5 miljoen euro om de Grand Départ te mogen verwelkomen, terwijl de totale organisatiekosten op 12 tot 15 miljoen euro werden geschat. Wanneer ik u vertel dat de stad Londen in 2008 becijferde meer dan 120 miljoen euro aan directe en indirecte inkomsten uit de Grand Départ te hebben verworven, behoeft het geen betoog dat er van 'value for money' per definitie sprake is. Terugpakkend op het peloton zien we, dat de budgetten waarmee de ploegleiders hun inkopen mogen doen de afgelopen zes jaar met bijna 50% zijn gestegen van 160 naar 235 miljoen euro in totaliteit. Hierbij dient te worden vermeld dat de grootste stijging is te zien bij de zogenaamde 'continentale ploegen' (van 22 naar 52 miljoen euro) én er door de jaren heen beduidend meer teams zijn bijgekomen; van 130 (2004) naar 172 (2010). Gelukkig hoeven de renners derhalve ook niet op een houtje te bijten: het gemiddelde salaris steeg de afgelopen jaren van 75.000 naar 125.000 euro, daar waar Contador (5 miljoen!) en toppers als Valverde, de Schlecks, Basso, Boonen en Vinokourov tussen de 1 en 2,5 miljoen aan salaris mee naar huis nemen! Weet overigens, dat individuele sponsordeals nog hierbij worden opgeteld, zodat bijvoorbeeld Lance Armstrong in totaal richting de 15 miljoen Dollar per jaar bij elkaar fietste! Zoals gezegd: 'big business' dus. Wanneer de wielersport een échte globaliseringsslag gaat maken, blijft koffiedik kijken, maar dat sponsoring van een eigen wielerploeg bedrijven een geweldig platform biedt voor Pan-Europese exposure staat als een paal boven water. Met als reclamepodia de Galibier, Plateau de Beille, Luz-Ardiden en Alpe d'Huez kan met recht worden gesproken over sponsoring op het allerhoogste niveau!
Top 5 grootste wielerploegen:
1) Team HTC-Highroad 15 miljoen Euro
2) Katusha 15 miljoen Euro
3) Rabobank 15 miljoen Euro
4) RadioShack 12,5 miljoen Euro
5) Astana 11 miljoen Euro
Bob van Oosterhout
Rood/wit naar zwarte cijfers!
Wat mij betreft heeft PSV-directeur Tiny Sanders een waar huzarenstukje geleverd. Om anno 2011 maar liefst 75 miljoen Euro 'uit de markt' te halen is bewonderenswaardig. De voetbalvariant van operatie Centurion lijkt daarmee voor een groot gedeelte succesvol uitgevoerd.
Jarenlang is PSV hét schoolvoorbeeld geweest van gedegen (financieel) beleid, stabiliteit en professionalisme. Ook in Eindhoven is echter de verleiding te groot geweest te 'wennen' aan de Champions League schatten en daarmee een opgeblazen begroting gecreëerd. Jaren met meer dan 25 miljoen inkomsten uit het miljoenenbal waren, mede door de sportieve malaise bij met name Ajax, eerder regel dan uitzondering. Het vast begroten van deze Europese zilvervloot, onzekere transferopbrengsten, een dalende televisiepot en, de economische crisis en desondanks een té uitbundig salarishuis zijn de voornaamste oorzaken van de financiële perikelen bij onze topclubs en de 17 miljoen aan rode cijfers bij Eindhovens voetbaltrots. Van de hemel naar de hel, want laten we eerlijk zijn: het had bij Ajax momenteel net zo goed andersom kunnen zijn.. Drie goals om precies te zijn; één van Toivonen, Luuk de Jong en Bryan Ruiz. In dat laatste geval zouden Feyenoord, Ajax én PSV gedrieën met de financiële zelfkant van de voetbalmaatschappij zijn geconfronteerd.
De 71 miljoen Euro verlies die het totale Nederlandse betaald voetbal vorig seizoen presenteerde heeft echter als een snerpende 'wake-up call' gefungeerd. Zo kan het domweg niet langer. Mede onder invloed van een maatschappij waarin steeds meer 'normaal gedrag' van eenieder (en dus zeker voetbalbestuurders) wordt vereist en financieel wanbeleid krachtig wordt verworpen, een KNVB wiens hijgende adem door alle clubs wordt gevoeld en tenslotte heuse 'leven of dood'-gevechten bij veel BVO's, heeft de wal het schip inmiddels gelukkig gekeerd.
Realiteitszin is het toverwoord, dat de gezondheid van het betaald voetbal in ons land moet garanderen. Waarom ons nog telkens spiegelen aan de Europese top? Waarom die 'ratrace' voor wat betreft exorbitante spelerssalarissen? Een belangrijke factor in dit verhaal is natuurlijk de gemeentelijke steun. In ons land hebben meer dan 7 miljoen mensen 'iets' met voetbal; ze beleven actief dan wel passief in bepaalde mate plezier aan het spelletje. Voetbal heeft echter zó'n sterke positie in de maatschappij, dat mensen die niets met voetbal hebben er vaak ook direct een uitgesproken negatieve mening over de sport op nahouden. Dat verklaart ten dele de vele reacties waarin de move van de gemeente Eindhoven om PSV tegemoet te komen scherp wordt veroordeeld. Waarom in hemelsnaam?
PSV heeft een economische impact op Eindhoven (en omgeving) van meer dan 125 miljoen per jaar, levert 1255 banen op, entertaint tweewekelijks 35.000 mensen in het stadion, kent 1,2 miljoen fans en heeft als voetbalhoofdstad van Nederland de afgelopen decennia een enorme bijdrage geleverd aan de trots van de Eindhovenaar en zelfs de Brabander! Wanneer PSV voetbalt, is het de hele middag gezellig druk in de stad, wordt er gegeten, gedronken, geshopt, geparkeerd, gevloekt, gelachen, getankt, gefeest, gebeld en getwitterd. Wanneer er vervolgens een plan wordt ontvouwd waarin de gemeente Eindhoven voor een prima prijs een strategische grondpositie verwerft (die natuurlijk alleen maar in waarde zal stijgen), geld verdient aan renteopbrengsten, invloed krijgt op het financieel beleid van PSV (geld wordt niet besteed aan salarissen) en de sociaal-maatschappelijke power van de club aan de stad ten goede laat komen, verdient dat niets minder dan applaus voor alle betrokkenen. Bovendien hebben diverse grote bedrijven, met trouwe sponsor Philips en het kersverse Frejo voorop, dit plan omarmd waardoor het breed gedragen wordt en er een collectief gevoel is ontstaan van 'samen gaan we die klus klaren'. Van 'geld in een bodemloze put pompen' is derhalve totaal, maar dan ook totaal geen sprake.
De Groene Amsterdammer becijferde dat gemeenten de afgelopen 15 jaar meer dan één miljard aan 'voetbalsteun' verleenden; wedden dat de output hiervan in materiële én immateriële zin een veelvoud is geweest?
Clubs die de afgelopen 15 jaar de meeste 'overheidssteun' hebben ontvangen:
De top-10:
1. Vitesse 74.891.500 euro
2. ADO Den Haag 73.168.000 euro
3. PSV 49.652.500 euro
4. SC Heerenveen 40.151.000 euro
5. FC Groningen 39.638.500 euro
6. NAC Breda 39.293.500 euro
7. AZ Alkmaar 37.658.500 euro
8. Ajax 35.403.000 euro
9. Roda JC 32.160.000 euro
10. FC Utrecht 27.849.500 euro
Bob van Oosterhout
De NBA Play-offs: money-time!
Heb jij de laatste dagen ook zo'n onbestemd gevoel? Kriebels in je buik, rillingen over je rug en op de meest vreemde momenten kleffe handjes? Het onbedwingbaar automatisme om met ieder paasei in je buurt te willen dribbelen en dunken? Welnu; dit is dé manier waarop moeder natuur iedere sportliefhebber eraan herinnert dat de NBA Play-offs van start gegaan zijn! Natuurlijk, natuurlijk: de ontknoping in de Eredivisie mag er wezen en de voorjaarsklassiekers kleden op koddige wijze de zonnige zondagen aan, maar laten we eerlijk zijn tegenover elkaar: 'it's all about hoops!' Enkele weken geleden heb ik, naast 100 miljoen Amerikanen (32% van de totale bevolking in de States), tijdens mijn bezoek aan de USA mogen genieten van March Madness; de finales van het College Basketball. Dit toernooi, waarvan de gemiddelde prijs van een 'Final Four' ticket 590 Dollar was, brak alle records: TV-exposure, aantal bekeken videostreams, sponsoring en toeschouweraantallen. Toch zal 'grote broer' NBA, één van de absoluut meest professioneel gerunde sportcompetities ter wereld, dit jaar meer dan ooit van zich doen spreken. Er is dit seizoen namelijk sprake van spanning. Worden het wederom de Los Angeles Lakers of toch de Chicago Bulls, Dallas Mavericks, Miami Heat, San Antonio Spurs of Boston Celtics die er met de grote trofee vandoor gaan en zich tot officieus wereldkampioen Basketball laten huldigen? De 'glamour boys' uit Los Angeles, met een salarispost van bijna 92 miljoen Dollar de duurste huishouding in de NBA, herbergen superster Kobe Bryant; alleen al goed voor 24 miljoen Dollar salaris (dus exclusief commerciële inkomsten) per jaar. Vanwege het veelgeprezen 'draft-systeem' (de NBA-teams die als laatste eindigen mogen het eerste kiezen uit het aanbod aan jong college-talent) in combinatie met de 'salary-caps' (maximum dat ploegen aan salaris mogen betalen) zien we echter ook opvallende verschillen ontstaan. Chicago Bulls sterspeler Derrick Rose verdient 'slechts' 5,5 miljoen Dollar en ook de drie vedettes van de Miami Heat, Lebron James (14,5 miljoen), Dwayne Wade (14) en Chris Bosh (14,5) nemen met een bescheiden vergoeding genoegen, opdat ze in totaal een sterker team op de been kunnen brengen. Mede door haar salarishuis zijn de Chicago Bulls (de ploeg met verreweg de mooiste teamintro in de NBA), de meest kostenefficiënte organisatie: omgerekend kost een overwinning de Bulls 'slechts' 800.000 Dollar, daar waar het gemiddelde rond de 1,3 miljoen ligt! De verwachtingen zijn na jaren gerommel in de basketballmarge dit jaar hooggespannen in de Windy City. Er is vanaf het vertrek van Michael 'Air' Jordan nooit meer een speler geweest die in de buurt van een MVP-titel (meest waardevolle speler) leek te komen, maar Rose doet veel hoop leven. Na het wegvallen van diezelfde Michael Jordan, wat de populariteit van de NBA 10 jaar geleden een enorme dreun opleverde, heeft 'commissioner' David Stern de zaken echter weer keurig op orde. Zijn teams zijn 'Multimillion Dollar'-organisaties, die een perfecte balans hebben gevonden tussen sport & entertainment, kennen weer grote sterren als James, Rose, Bryant, Garnett, Wade en Griffin terwijl de sport via spelers als Ming, Gasol, Nowitzki en Ginobili een brug heeft geslagen naar Zuid-Amerika, Azië en Europa. Wat zou het mooi zijn wanneer deze brug ook ons land bereikt. Vooralsnog zal mijn voorspelde finale tussen Zorg en Zekerheid/Leiden (750.000 Euro) en EiffelTowers (1,4 miljoen Euro) in de Nederlandse play-offs qua budget het kaartpotje van Kobe Bryant benaderen..
Hoogste salarissen NBA-teams:
Los Angeles Lakers 91.645.878 Dollar
Dallas Mavericks 90.764.633 Dollar
Orlando Magic 89.139.596 Dollar
Boston Celtics 83.330.756 Dollar
Utah Jazz 74.109.205 Dollar
Hoogste salarissen NBA-spelers:
Kobe Bryant 24.806.250 Dollar
Rashard Lewis 20.514.000 Dollar
Kevin Garnett 18.800.000 Dollar
Tim Duncan 18.700.000 Dollar
Michael Redd 18.300.000 Dollar
Bob van Oosterhout
LA: stad van engelen, sport en... geld!
De trouwe lezers van 'Show me the money' zijn er inmiddels aan gewend: enkele keren per jaar stort ik mijn ondubbelzinnige passie voor Amerikaanse sport rücksichtlos uit over Metro-lezers. Na gisteren te zijn teruggekeerd uit Chicago en Los Angeles, bereikt mijn hartslag zo langzamerhand weer een gezond ritme. 'Fingerlicking good', zo zouden de Amerikanen zelf mijn sportconsumptie van afgelopen week hebben kunnen omschrijven. Niet alleen viel ik namelijk middenin 'March Madness' (de ontknopingen in het College Basketball, dagelijks op 7 zenders te volgen) en bezocht ik de Chicago Bulls, maar het was vooral de sportbeleving en -organisatie in Los Angeles die me kwijlend door deze metropool deed zweven.
Natuurlijk zijn daar altijd al grote 'franchises' als de Lakers, Clippers, Dodgers, Raiders, Kings, Sparks en Galaxy geweest, maar de manier waarop het miljardenbedrijf AEG zaken nu aan elkaar heeft geknoopt, is bijna angstwekkend. Deze sportmanagement-veelvraat bezit en exploiteert wereldwijd meer dan 100 venues (waaronder ons eigen Ahoy en de O2-Arena in Londen), sportteams en evenementen. Zo ook het Staples Center, de thuishaven van de Lakers, Clippers, Kings en Sparks. In drie dagen tijd heb ik deze arena evenzoveel keren een totale metamorfose zien ondergaan! Deze 'venue' is onderdeel van het concept 'LA Live'; een enorm plein, waaromheen het Staples Center, Nokia Theatre, Grammy museum, Ritz Hotel, de ESPN Fanzone en vele, vele horecapunten gebouwd zijn.
Meer dan 20 miljoen mensen bezoeken de jaarlijks 800 evenementen op LA Live. Binnenkort wordt bovendien gestart met de bouw van 'Farmer Field'; een splinternieuw American Football stadion waarvoor naamgever Farmer (verzekeringen) maar liefst 700 miljoen Dollar (30 jaar) neertelt! De hele dag door is er activiteit en shoppen, drinken, eten, twitteren, bellen en 'socializen' LA-sportfans alsof hun levens ervan afhangen, terwijl via kolossale flatscreens de één na de andere impactvolle videoboodschap op ze wordt afgevuurd. Nokia, ESPN, Coca-Cola, Budweiser, Nike, Buick, McDonalds en Home Depot; logo's die voorlopig niet meer van m'n netvlies af zijn, ben ik bang. Twintig miljoen bezoekers, die allen bovengemiddeld meer spenderen dan een sportconsument zoals in ons land.
Neem de LA Lakers. Zoals vrijwel alle grote Amerikaanse sportteams (zie ranglijst) in particuliere handen nadat het eind jaren '80 voor 20 miljoen Dollar gekocht werd door Jerry Buss en nu een waarde vertegenwoordigt van 584 miljoen! Wekelijks uitverkocht (19.000 bezoekers), goedkoopste plekken 85 Dollar, 14.000 Dollar (zónder catering) voor één business seat en 45 thuiswedstrijden éxclusief de play-offs dus tel uit je winst. Zelfs voetbalclub Galaxy, waar overigens de populariteit en dus de omzet van het 'merk' Beckham een aardige knauw heeft gekregen door zijn heen-en-weer-mentaliteit, werkt met een begroting van 150 miljoen en ontvangt van hoofdsponsor Herbalife 5 miljoen Dollar. Fanbeleving is religie in Los Angeles. Arena's, stadiums en ballparks zijn de kerken en de atleten welhaast heiligen. Vandaar dat ik als een diepgelovige tot Kobe Bryant heb gebeden. En dat allemaal in de stad van 17 miljoen engelen..
Meest waardevolle Amerikaanse sportteams:
1) Dallas Cowboys (American Football)
Waarde: 1.65 miljard Dollar, omzet: 280 miljoen Dollar
2) New York Yankees (Baseball)
Waarde: 1.6 miljard Dollar, omzet: 441 miljoen Dollar
3) Washington Redskins (American Football)
Waarde: 1.55 miljard Dollar, omzet: 345 miljoen Dollar
4) New England Patriots (American Football)
Waarde: 1.36 miljard Dollar, omzet: 302 miljoen Dollar
5) New York Giants (American Football)
Waarde: 1.18 miljard Dollar, omzet: 230 miljoen Dollar
Bob van Oosterhout
Weken van de financiële waarheid
In het Nederlandse voetbal gaat het er gelukkig weer om spannen; de titelstrijd in de Eredivisie begeeft zich naar een cruciale fase en óók in Europa liggen de Nederlandse clubs aardig op koers. Dus komende week wordt de dans om het jaarlijkse miljoenenbal weer echt in gang gezet. Favoriete muziek tijdens deze dans is natuurlijk de prachtige Champions League hymne. En wat dat voor een club betekent, werd aan het begin van dit seizoen in Amsterdam wel duidelijk. Na vijf magere jaren mocht Ajax zich eindelijk weer eens meten met de allergrootste ploegen in Europa. Trots bij de supporters, erkenning in Europa en veel geld voor de Amsterdamse schatmeesters. Helaas was overwinteren in de Champions League voor Ajax en FC Twente een brug te ver. Maar de kans dat de drie Nederlandse clubs de kwartfinale van de Europa League halen, is bovengemiddeld. Overigens staan de inkomsten van deze UEFA Cup opvolger - waarin ook de Intertoto Cup werd geïntegreerd - in schril contrast met de verdiensten in de Champions League. Een gemiddelde deelnemer aan de Champions League toucheert plusminus €23 miljoen, terwijl dit in de Europa League gemiddeld €2,8 miljoen bedraagt. Dus ongeveer 1:8. Maar ik vrees dat we daar voorlopig maar aan moeten wennen.Dat geldt óók voor de Ajax fans die er samen voor hebben gezorgd dat de Amsterdammers ongeveer €7 miljoen meer aan recette-inkomsten dan FC Twente uit de Champions League hebben bemachtigd. Redenen hiervan zijn de veelbesproken, dure passe-partouts en niet te vergeten de grotere capaciteit van de ArenA. Maar waar zij wat mij betreft niet aan mogen wennen, is de te dure huishouding van hun favoriete club. Ondanks het feit dat Ajax met €65 miljoen de hoogste begroting van Nederland heeft, leven de Amsterdammers met name op salarisgebied - letterlijk en figuurlijk - ver boven hun stand. Zelfs voor Europese begrippen. De totale waarde van de salarisstroken die in Amsterdam worden verstuurd, zijn respectievelijk 150% en 300% hoger dan in Eindhoven en Enschede. Dus ongeveer 3:2:1.Er is tegenwoordig ook een andere, meer wetenschappelijke benadering van het Europese topvoetbal die aantoont dat Ajax ondermaats presteert. De Euro Club Index - ontwikkeld door de Nederlandse bedrijven Hypercube en Infostrada Sports - is een ranglijst die alle voetbalclubs uit de hoogste Europese competities met elkaar vergelijkt. De scores in deze lijst zijn gebaseerd op de resultaten van alle nationale en internationale wedstrijden van deze teams van de afgelopen drie jaar. Bovenaan staat (natuurlijk) FC Barcelona met 4134 punten, gevolgd door Real Madrid en Manchester United. De top drie van Nederland vinden we respectievelijk terug op plek 22 (PSV), 25 (Ajax) en 29 (FC Twente) met een score rond de 3000 punten. Uit onderzoek blijkt dat de salarishuishouding van clubs met een vergelijkbaar puntenaantal gemiddeld €25 miljoen bedraagt, terwijl deze post in Amsterdam vele malen hoger is. En aangezien volgens de Euro Club Index 92% van de sportieve prestaties door het geld worden verklaard, presteert Ajax dus ondermaats, leeft PSV volgens de norm en scoort FC Twente wederom boven verwachting. Het leuke aan deze index is dat je clubs dus onderling met elkaar kunt vergelijken; Wat me opviel, is dat FC Porto veruit de hoogste ECI-score heeft en dus de gedoodverfde favoriet is voor het winnen van de Europa League. En dat Glasgow Rangers - de tegenstander van PSV - de laagste score van de laatste 16 clubs heeft. Maar ook de ruime winst van FC Twente tegen Zenit St. Petersburg plaatste deze prestatie in een heel ander perspectief. Temeer omdat de Russische kampioen vrijwel hetzelfde aantal punten heeft als Liverpool en Manchester City. Een positieve uitzondering of zijn de wijzen uit het oosten zo dom nog niet?Uit de Euro Club Index blijkt in ieder geval klip en klaar dat de onderlinge krachtsverhoudingen en de invloed van geld erg groot zijn. Zo groot dat de kans dat 'we' nog ooit de Champions League winnen nihil is. Dit in tegenstelling tot de Europa League. Laten we daarom met elkaar afspreken deze week hard te klappen voor onze dansuitvoeringen op de verschillende Europese bühnes, maar ondertussen niet vergeten ook de choreografie hiervan kritisch te blijven volgen.
Totaaloverzicht Europa: http://euroclubindex.com/asp/ranking.asp?x=1&Cache=8
Overzicht Nederland en Europa League: http://euroclubindex.com/asp/leagueodds.asp
Norberth Korsmit
Vrouwenvoetbal in Nederland: verboden voor mannen!
Ongeveer een half jaartje geleden schreef ik een column die luidde: 'het zijn de vrouwen, die de Top 10 ambitie bouwen', om aan te geven dat vrouwensport enorm in de lift zit. Kijk naar de feiten: Wüst, Sauerbreij, Vergeer, Kromowidjojo, Vos, de Hockeyvrouwen, Waterpolomeiden en Zwemestafettegirls bepalen de internationale Nederlandse sportsuccessen. Daarnaast worden ook de handbal- en volleybalmeiden als 'higher potentials' aangemerkt dan hun mannelijke evenknieën. Grote merken als Liga (Schaatsen) en DELA (Volleybal) hebben bovendien bewust voor een 'all-female' sponsorships gekozen. Waarom? Vanwege het sympathieke imago van vrouwensport én natuurlijk de impact op die enorme vrouwelijke doelgroep in de markt: de boodschappenbabes! Ook internationaal is deze trend zichtbaar; vrouwen ontworstelen zich in een sterk emanciperende maatschappij al gedurende enkele jaren aan de mannelijke dominantie binnen Topsport en snoepen daarbij gulzig van een steeds groter wordend stuk sponsorkoek. Met name Vrouwenvoetbal groeit mondiaal als kool. Logisch, zult u denken, want voetbal is wereldwijd sport nummer één. Meer dan 45 miljoen 'meiden' trappen op onze planeet tegen een bal, waarvan 10 miljoen er dat in Amerika doen, daar waar voetbal als een échte vrouwensport wordt gezien. Wat? Echt waar! Geen geneuzel over 'mannenhobby', de synoniemen bier, broodjes frikandel, tatoeages of discussies over buitenspel; 'soccer' is een meidensport. Ziehier het keiharde bewijs dat het imago van een sport voor een groot gedeelte wordt bepaald door context; in vergelijking met Football, Baseball, Basketball en IJshockey, sporten die de Amerikanen diep in het bloed zitten, wordt voetbal namelijk als vrouwelijk ervaren. In ons land echter, wordt onvermijdelijk en automatisch de parallel getrokken met de mannelijke trapvariant. Fout! Vrouwenvoetbal is een nieuwe, aparte sport. Daarom had de in 2007 opgerichte Eredivisie vrouwen nooit Eredivisie vrouwen mogen heten, wanneer Ajax, PSV en Feyenoord niet meedoen. Hadden de wedstrijden niet in die vreselijk grote mannenstadions gespeeld moeten worden (gemiddeld 750 toeschouwers daar waar er in Amnerika 4000 komen kijken) en verdient het Nederlands Vrouwenelftal na de geweldige prestatie op het EK een afwijkende positionering van de mannen. AZ en Willem II trekken de stekker uit hun elftal, omdat de jaarlijkse kosten van 300 duizend Euro niet terugverdiend kunnen worden. Pijnlijk, maar ook begrijpelijk. De enige kans om deze 'slapende voetbalreuzin' (inmiddels 120.000 meiden; meer dan er Hockeyen) te doen ontwaken: meer 'feminin touch'! Blijf ver, ver weg van alle vergelijkingen met de mannelijke variant, maar kies voor de manier waarop bijvoorbeeld Beachvolleybal is neergezet t.o.v. Zaalvolleybal; dezelfde spelregels, maar een totaal andere beleving! Wellicht kan de KNVB in Zeist één centraal Vrouwenstadion bouwen, dat 5000 mensen kan herbergen en waar alle wedstrijden plaatsvinden, kledingwinkels eromheen kent, koffiehuisjes, nagelstudio's en schoenenzaken. Stel vervolgens een grootheid aan als boegbeeld/bondscoach: Ruud Gullit, wellicht zelfs samen met Estelle. Laat Yolante het commentaar doen en tooi beide teams in de allerlaatste vindingen van Olcay Gulsen. Sponsors zouden vervolgens moeten inspelen op het 'vriendinnenelement' binnen deze sport en sportmedia worden hevig beconcurreerd door vrouwenmedia. De budgetten bestaan, want in Amerika verdient de Braziliaanse superster Marta maar liefts één miljoen Dollar in drie jaar. Wanneer rond een WK de Bavaria Babes het qua aandacht zelfs winnen van 'onze jongens', is dat hét signaal om alle lichten rondom vrouwenvoetbal op groen te zetten. Go Girls!Bob van Oosterhout
Het WK Cricket: onbekend, onbemind, maar zeker niet onbemiddeld!
Voor alle duidelijkheid: bovenstaande kop is opgesteld puur vanuit een Nederlands perspectief bezien. Ons beeld van populaire sport is namelijk regelmatig volledig gedeformeerd: massaal kijken 'we' urenlang naar lege, grijze schaatstribunes in Calgary of Salt Lake City en denken dat de bevroren prestaties aldaar wereldnieuws zijn. Ondertussen keuren we sporten als Tafeltennis en Rugby amper een blik waardig. Desondanks zijn het WK Tafeltennis, nota bene georganiseerd in 'ons' eigen Rotterdam (met dagelijks meer dan 220 miljoen TV-kijkers alleen al in China!) en het WK Rugby in Nieuw-Zeeland twee van de absolute mondiale sporthoogtepunten in 2011. Sporten met een ongekende wereldwijde impact. Ditzelfde geldt voor de 'King of sports' die de troika van zwaar onderbelichte sporten compleet maakt: Cricket. De komende 40 dagen zal het leven in Azië flink ontregeld zijn door het WK Cricket; na de Olympische Spelen en het WK Voetbal het derde grootste sportevenement ter wereld. Veertien landen, waaronder Nederland, strijden in India, Bangladesh en Sri Lanka om de 'Cup that counts'; zoals de ICC (Internationale Cricketbond) haar eigen pareltje pleegt te betitelen. Bij het horen van de kengetallen: 2,2 miljard TV-kijkers, een prijzengeld van 8 miljoen Dollar, 2 miljard Dollar voor de uitzendrechten en een sponsorportfolio van bijna 500 miljoen (waaronder Pepsi, LG, Yahoo en Castrol), begint het vrijwel iedere sportmarketeer automatisch te duizelen en is de grootsheid van dit evenement onomstreden. Desondanks is Cricket in slechts een tiental landen een sport van betekenis. Het zijn echter de 'mierenhopen' uit Zuid-Oost Azië, waaronder alleen al 100 miljoen spelers en een half miljard fans in India, die Cricket tot de populairste sport ter wereld maken, na voetbal. Dit vertaalt zich dan ook direct in de verdiensten voor de belangrijkste spelers op dit podium: de Indase iconen Tendulkar en Dhoni slaan jaarlijks respectievelijk 13,2 en 11 miljoen Euro bij elkaar en worden met niet minder dan 35 sponsors geassocieerd. Het is overduidelijk de wet van de grote getallen die hier (terecht) geldt. 'Onze' toppers pikken hier ten dele een graantje van mee. Ryan ten Doeschate tekende een contract dat hem in 6 weken meer dan 100.000 Dollar oplevert in de IPL; de Indian Premier League, die na de NBA Basketball wereldwijd de best betaalde sportcompetitie vormt. Daarnaast werd landgenoot Dirk Nannes voor 480.000 Dollar aangetrokken door Bangalore. Zelfs de spelers uit het oranje vreemdelingenlegioen, dat met tien 'dubbele paspoorten' aantreedt, worden rond het WK als supersterren behandeld. Uitverkochte stadions (in totaal 600.000 bezoekers), uitzinnige fans, uitpuilende bookmaker-offices, veiligheidsescortes en 24/7 televisiecoverage: hoe groot kan het contrast zijn met de omstandigheden in eigen land. De sport kampt in Nederland namelijk met een zorgwekkende terugloop in leden; bij de 3500 actieve leden loopt met name de aanvoer van onderaf gevaar. Grappig genoeg sloot de Cricketbond gericht op het WK een voor haar begrippen substantieel sponsorcontract met India's grootste zuivelproducent Amul Butter, dat te zien zal zijn op wedstrijd- en trainingskleding van oranje. Laten we hopen dat dit merk én de spin-off van het WK hetzelfde effect zal hebben op de sport in ons land als moedermelk op een zuigling!
Bob van Oosterhout
De grote geldcompetitie in het topvoetbal: aanvallen prima, verdedigen ho maar!
Evenals de afgelopen vijf jaar staat Real Madrid bovenaan de door accountantsreus Deloitte opgestelde 'Money League'; de Top 20 van rijkste voetbalclubs ter wereld. De 'koninklijke' boekte in seizoen 2009/2010 een totaalomzet van 438,6 miljoen Euro: maar liefst 37 miljoen meer dan het seizoen ervoor! Het mag zeer opvallend genoemd worden dat vrijwel alle topclubs beduidend meer centjes mogen verwelkomen (+8%, totaal 4,3 miljard) , waarbij overigens de volledige top 6 onveranderd bleef ten opzichte van vorig jaar. Naast Real zien we Barcelona (398,1 miljoen Euro), Manchester United (349,8 miljoen), Bayern München (323 miljoen Euro), Arsenal (274,1 miljoen Euro) en Chelsea (255,9 miljoen Euro). Clubs uit de Engelse miljoenencompetitie, the Premier League, zijn met zeven stuks het beste vertegenwoordigd in de top 20. Italië en Duitsland hebben beiden vier clubs op de lijst staan, Spanje drie en Frankrijk twee. Nederlandse clubs komen op dit elitelijstje niet voor. Met een omzet van een kleine 70 miljoen euro weet Ajax met hangen en wurgen zich rond plek 50, terwijl PSV inmiddels tussen nummer 75 en 100 wordt ingeschat. De Nederlandse BVO's hebben moderne stadions, trekken behoorlijk wat publiek, scoren commercieel relatief sterk maar leggen het in enorme mate af op het gebied van inkomsten uit TV-rechten. Ter vergelijk: de nummer laatst uit de Premier League ziet meer TV-gelden op zich afkomen dan de voltallige Nederlandse Eredivisieclubs bij elkaar! Naast Real en Barça vormt overigens Atletico Madrid (17) de enige andere Spaanse inbreng. De verwachting is overigens, dat de Catalanen hun aartsrivalen uit Madrid volgend seizoen van de troon gaan stoten. Het tot dusverre altijd heilige shirt is voor maar liefst 165 miljoen (5 jaar!) toegespeeld aan de Qatar Foundation.. Grootste stijger op de lijst is Manchester City, dat een miljoenencontract tekende met nieuwe shirtsponsor Etihad Airways. Ondanks dat de club geen Europees voetbal speelde, steeg het evenwel als een raket met negen plaatsten naar de elfde positie. Ook Tottenham Hotspur stijgt drie plaatsen op de lijst, terwijl Aston Villa (19) en VFB Stuttgart (20) hun debuut maken in de wereldwijde 'geldcompetitie'. Ondanks de recessie sluiten met name de Engelse clubs steeds grotere sponsorcontracten af, speelt de complete top Champions League, worden exorbitante bedragen getoucheerd aan TV-inkomsten en staan verhuizingen naar grotere, modernere stadions garant voor enorme klappers aan inkomstenkant. Zo is bijvoorbeeld Arsenal na de overstap van het historische Highburry naar het Emirates Stadium 8 plaatsen gestegen in de 'Money League'. Ok, ok: 'rijk' klinkt aardig, maar dat bovenstaande lijst geen enkele garantie biedt op een gezonde huishouding, blijkt wel uit een totaal ander staatje: dat van de 'schulden top 5'! Vorig seizoen gaven alle Europese clubs in totaal meer dan 12,5 miljard Euro uit, terwijl er in totaal 'slechts' 11,3 binnenkwam; een negatief saldo van 1,2 miljard. Mede op basis van deze cijfers zweet UEFA topman Michel Platini peentjes om een sluitend en toetsbaar 'Financial Fair Play' plan te lanceren, waarbij clubs eenvoudigweg niet meer centjes mogen uitgeven dan zij uit reguliere bronnen binnenkrijgen. Of dit überhaupt na te trekken valt, betwijfel ik ten zeerste, maar de huidige schuldenlasten van topclubs verdienen het schaamrood op de bestuurderskaken: Manchester United (826 miljoen Euro schuld) spant daarbij de kroon en kan haar fans eigenlijk niet meer recht in de ogen aankijken. Heren 'managers': dit is hét moment om het tij te keren. In het belang van de sport. U kunt na een échte wedstrijd toch ook onmogelijk tevreden zijn wanneer door de thuisploeg 4x wordt gescoord, maar er aan de andere kant 6 om de oren vliegen?
Schulden top 5:
1) Manchester United 826 miljoen Euro schuld
2) Valencia 547 miljoen Euro schuld
3) Barcelona 442 miljoen Euro schuld
4) Liverpool 370 miljoen Euro schuld
5) Real Madrid 327 miljoen Euro schuld
Bob van Oosterhout
Super Bowl: dé commerciële Touchdown?!
De winst van de Green Bay Packers in Super Bowl XLV is een feit, maar de échte winnaars blijven natuurlijk de adverteerders. In 2010 werd de finale van de belangrijkste American Football competitie, tussen de kampioen van de American Football Conference (AFC) en National Football Conference (NFC), bekeken door maar liefst 106,5 miljoen Amerikanen. Hiermee werd het historische kijkcijferrecord van 105,9 miljoen uit 1983, toen heel de USA aan de buis gekluisterd zat om de laatste aflevering van de televisieserie M*A*S*H te bekijken, nipt verbroken.
Met een natte vinger worden vervolgens berekeningen gemaakt ten aanzien van wereldwijde exposure, waarna een prestigestrijd ontstaat over de titel 'meestbekeken sportevenement ter wereld' met de finale van de UEFA Champions League. De NFL, één van de grootste, meest professionele, rijkste en machtigste sportorganisaties ter wereld, boert traditiegetrouw goed rond deze jaarlijkse climax.
In ons land ontdekken 'retailers' en 'consumentenmerken' sportsponsoring meer en meer. Dit blijkt wel uit de miljoenen die Unilever spendeert aan haar sponsoring van NOC*NSF en de KNVB, Albert Heijn als partner van de Eredivisie, C1000 met haar variant op de voetbalplaatjes en merken als Liga & KPN die in het Schaatsen hun intrede hebben gedaan. Sportsponsoring als brug naar marketing en (snelle) sales, daar waar dit instrument door experts jarenlang als een 'lange-termijn communicatietool' werd gezien. Desondanks lopen we jaren achter bij de Amerikanen. Jaren en miljoenen Dollars.
De Super Bowl vormt in deze namelijk dé absolute climax op het gebied van sportmarketing. Niet alleen naar de wedstrijd op het veld, maar zeker ook naar die daarbuiten wordt reikhalzend uitgekeken door bierdrinkend, burgerkauwend, autocruisend en colaslurpend Amerika. Want, 'no doubt'; Super Bowl kijken doe je samen met vrienden, op de bank, met biertje, popcorn en hot dogs binnen handbereik.
Als sinds jaar en dag is een evenzo belangrijke wedstrijd daarom die tussen alle multinationals. Het evenement wordt sinds 1984, toen Apple tijdens de Super Bowl de Macintosh computer lanceerde middels een door Ridley Scot geregisseerde clip, vooral gebruikt als decor voor nieuwe, dure en extravagante televisiereclames. Bedrijven steken veel tijd en geld in hun commercial en scripten, editen, filmen en promoten erop los om zodoende hoog te scoren in de 'Top 10-lijstjes' die na elke Super Bowl op internet verschijnen, waarin de 10 beste commercials te vinden zijn.
Adverteren tijdens de Super Bowl is dan ook niet voor iedere kruidenier weggelegd: een '30 second commercial' kost een slordige 3 miljoen dollar of wel 100.000 dollar per seconde! Tijdens de Super Bowl van dit jaar zullen er meer dan 60 commercials uitgezonden worden afkomstig van ongeveer 40 verschillende bedrijven. In 2010 werd in totaal 219 miljoen Dollar opgehaald in 48 commerciële minuten. Het aantal commercials is de afgelopen jaren voorts flink toegenomen, waardoor de sigarenrokende NFL-bazen goedkeurkend zullen knikken vanuit hun peperdure skyboxen in Cowboys Stadium.
Tot voor kort werden de commercials angstvallig geheim gehouden tot de Super Bowl, maar sinds enkele jaren hebben adverteerders het lef dit te doorbreken en proberen daarmee extra aandacht op hun merk te vestigen. Diverse adverteerders hebben dagen van tevoren al delen van hun commercial of de hele commercial online gezet op hun website en YouTube channel, waardoor extra 'rumour around the brand' ontstaat. Volkswagen bijvoorbeeld, zag haar commercial al 12 miljoen keer bekeken worden!
Hét toppunt van advertising blijft echter, dat bedrijven speciale commercials maken om hun Super Bowl-commercial aan te kondigen.. Deze 'advertising-mania' in de USA rondom dit evenement heeft inmiddels geleid tot een klimaat, waarin 51% van de mensen toegeeft meer uit te kijken naar de innovatieve, gekke, opvallende en schokkende commercials waarop ze zullen worden getrakteerd, dan naar de game zelf; de natte droom van iedere marketeer!
Reageer @Bovano.
Top 5 productreclames tijdens de Super Bowl in 2010:
1) Auto's 32,7 miljoen Dollar
2) Bier 32,7 miljoen Dollar
3) Film 16,3 miljoen Dollar
4) Frisdranken 14,8 miljoen Dollar
5) Chips 11,8 miljoen Dollar
C(l)ash of the titans
In elke sport zijn ze te vinden en staan ze garant voor beladen confrontaties: de aartsrivalen pur sang! Ajax vs Feyenoord, Glasgow Rangers vs Celtic, LA Lakers vs Boston Celtics, Ali vs Frazier, Armstrong vs Ullrich (Contador), Van den Hoogenband vs Thorpe of Van Moorsel vs Longo: zij maken sport de moeite van het gepassioneerd volgen meer dan waard. In sommige gevallen drijft de rivaliteit op een kurk van onvervalst wederzijds respect, in andere gevallen kunnen opponenten elkaars bloed ook buiten de lijnen, het bad, of de baan wel drinken. Ook het mondiale tennis kende haar rivalen. Wat te denken van de vele, prachtige partijen, waar de animositeit werkelijk vanaf droop, tussen Borg en McEnroe, Evert en Navratilova, Graf en Seles, Sampras en Agassi of Lendl en Edberg. Één van de meest fascinerende 'titanengevechten' uit de historie van de individuele sport, zijn ongetwijfeld de affiches tussen Roger Federer en Rafael Nadal. De kans is levensgroot dat de Zwitserse tennismeester en de Spaanse meppende stier, die het moderne mannentennis van de 21ste eeuw domineren, elkaar eind deze week in de finale van de Australian Open voor de 24e keer zullen treffen. Samen verzamelden ze reeds 25 grand slam-titels (9 voor Nadal, 16 voor Federer).Tussen 2004 en 2010 wonnen Nadal en Federer 24 van de 28 grand slams. Roger Federer-Rafael Nadal is het enige duo dat in vijf opeenvolgende jaren (2005, 2006, 2007, 2008, 2009) in de toptwee eindigde. Federer bekleedde voor het eerst de eerste plaats in februari 2004 en hield deze 237 weken onafgebroken. Nadal veroverde de tweede stek in juli 2005 en stond daar 160 weken na elkaar. In 2008 werd Nadal nummer 1, in 2009 wisselden de posities opnieuw en anno 2010 is Nadal de duidelijke nummer 1. Door hun sterke ranking troffen Nadal en Federer elkaar bijna steeds in de finale. In 20 van de 23 ontmoetingen was dit het geval, waardoor de 'tussenstand' inmiddels 14 - 9 is in het voordeel van Federer. Beide grootheden kennen een grenzeloos respect voor elkaar, terwijl ze enorm verschillen van stijl (stilist vs krachtmens) én karakter. Juist dat laatste maakt deze iconen ook voor een marketeer om van te watertanden. Daar waar de Zwitser bekend staat om élegance, klasse en stijl, is de Spanjaard ruig, krachtig en een 'pretty boy'. Het bedrijfsleven omarmd de heren in volle omvang, waardoor ze zich onder de bestverdienende sporters op deze planeet hebben geschaard. Zo kennen beide spelers in Nike hun grootste sponsor. Daar waar de swoosh voor 10 jaar een 10 miljoen Dollar per jaar contract sloot met Federer, toucheert Nadal ongeveer de helft. De extreem verschillende karaktereigenschappen van de twee worden door Nike verwerkt in hun eigen kledinglijn; Nadal symboliseert zon, zee, strand, felle kleuren en kracht, terwijl zijn concurrent kiest voor het keurige wit of blauw van bergen & sneeuw én bovendien de klasse van een 'colbertje'. In 2010 verdienden Federer en Nadal respectievelijk 61,7 en 27,4 miljoen Dollar, waarvan 35 en 15 miljoen Dollar uit sponsoring. Bovendien doorbrak eerstgenoemde onlangs de magische grens van 50 miljoen Dollar aan bij elkaar gemept prijzengeld. Federer (Crédit Suisse, Gillette, Nike, Rolex, Wilson, Mercedes-Benz) en Nadal (Kia, Babolat, Nike, Banesto, Richard Mille, Armani) hebben daarbij een totaal verschillend (maar passend!) portfolio opgebouwd, wat als een compliment aan het adres van hun zaakwaarnemers mag worden gezien. Voorts houden de twee tennisvrienden er hun eigen 'foundation' op na waarmee ze ook laten zien oog te hebben voor de wereld om hen heen. Het bovenstaande rechtvaardigt de conclusie dat de 'clash' tussen deze twee 'tennis-economieën' niet alleen sportief, maar ook financieel als een titanenstrijd mag worden betiteld!
Bob van Oosterhout
Contactgegevens |
Triple Double sportmarketing |
Dukaat 17 |
E: info@tripledouble.nl |
